Bitwa pod Akcjum. Gdyby nie Kleopatra, jej wynik mógł być inny

Bitwa pod Akcjum. Gdyby nie Kleopatra, jej wynik mógł być inny

Dodano: 
Lorenzo A. Castro, Bitwa pod Akcjum
Lorenzo A. Castro, Bitwa pod Akcjum / Źródło: Wikimedia Commons
Bitwa pod Akcjum rozegrała się w 2 września 31 roku p.n.e. u zachodnich wybrzeży Grecji. Naprzeciwko siebie stanęli Oktawian August i Marek Antoniusz. Był to kolejny, decydujący epizod rzymskiej wojny domowej.

Wraz z zabójstwem rzymskiego dyktatora Juliusza Cezara w 44 roku p.n.e. Rzym popadł w wojnę domową. Aby zakończyć walki, trzech najsilniejszych walczących utworzyło koalicję – Drugi Triumwirat. Triumwirat składał się z Oktawiana, wybranego dziedzicem przez Cezara, Marka Antoniusza, potężnego generała i Lepidusa, rzymskiego męża stanu. Imperium zostało podzielone na trzy części. Antoniusz objął administrację wschodnich prowincji. Po przybyciu do Azji Mniejszej wezwał do siebie królową Kleopatrę. Miał podejrzenia, że egipska królowa pomagała jego wrogom – była w końcu kochanką Cezara i urodziła mu syna, Cezariona.

Kleopatra uwiodła Antoniusza tak, jak wcześniej Cezara. W 41 roku p.n.e. przybyła do Tarsu na przyozdobionej barce rzecznej, przebrana za Wenus, rzymską boginię miłości. Antoniusz był zachwycony. Do Aleksandrii wrócili razem i spędzili wspólnie kilka miesięcy. W 40 roku p.n.e. Antoniusz powrócił do Rzymu, aby poślubić siostrę Oktawiana, Oktawię. Chciał naprawić coraz bardziej napięte stosunki z przyszłym Augustem. Triumwirat jednak chwiał się w posadach i było jasne, że sojusz się nie utrzyma. W 37 roku p.n.e. Antoniusz porzucił na jakiś czas żonę i wyjechał na Wschód. Kleopatra miała dołączyć do niego w Syrii wraz z dziećmi (bliźniętami), które urodziła po wyjeździe Antoniusza do Rzymu.

Antoniusz przygotowywał się do kampanii wojennej przeciwko Partom. Cały wysiłek okazał się jednak próżny, a wojska rzymskie przegrały. Porażka wpłynęła bardzo źle na prestiż Antoniusza. Dużo lepiej powiodło się dwa lata później w Armenii, skąd Antoniusz powrócił jako zwycięzca. Po tej kampanii urządzono tryumfalny pochód ulicami Aleksandrii, w trakcie którego Antoniusz i Kleopatra zasiedli w złotych tronach, a ich dzieci otrzymały tytuły królewskie.

W Rzymie, zbliżenie Antoniusza z Egiptem bardzo się nie podobało. Uważano, że Antoniusz znajduje się pod dużym wpływem Kleopatry, a ich dzieci mogą uzurpować sobie prawo do rządów w Rzymie, na co nikt nie mógł się zgodzić.

Oktawian August

W roku 31 p.n.e. Oktawian wypowiedział Kleopatrze wojnę. Wrogowie Oktawiana, których w Rzymie także nie brakowało udzielili wsparcia Antoniuszowi.

2 września 31 roku p.n.e. doszło do bitwy morskiej pod Akcjum. Antoniusz dysponował flotą liczącą około 170 wielkich jednostek. Flota Kleopatry obejmowała 60 okrętów, mniejszych, ale bardzo zwrotnych. Na przeciwko nich stanęła flota Oktawiana licząca 400 okrętów. Po wielu godzinach ciężkich walk, kiedy szala zwycięstwa zaczęła się przechylać na stronę Oktawiana, Kleopatra wyrwała się z okrążenia i wraz ze swoimi okrętami popłynęła w stronę Egiptu. Antoniusz, widząc uciekającą kochankę, podążył za nią, porzucając większość swojej floty. Zrobił to zbyt wcześnie – wiatr sprzyjał jego ludziom i jego flota miała jeszcze szansę wygrać bitwę. Jednak pozbawieni dowództwa żołnierze, choć walczyli dzielnie jeszcze przez dłuższy czas, w końcu poddali się Oktawianowi. Na lądzie wojna trwała tydzień dłużej, aż ostatni żołnierze Antoniusza poddali się wojskom Oktawiana.

Rok później Aleksandria została zaatakowana przez siły Oktawiana. Kiedy Antoniusz usłyszał pogłoskę, że Kleopatra targnęła się na swoje życie, rzucił się na własny miecz, popełniając samobójstwo. Nastąpiło to w chwili, kiedy nadeszły wieści, że plotka była fałszywa. Kleopatra długo rozpaczała po utracie Antoniusza, lecz wojna z Oktawianem wciąż trwała, choć jej koniec był łatwy do przewidzenia. 12 sierpnia 30 roku p.n.e. po spotkaniu ze zwycięskim Oktawianem, Kleopatra zamknęła się w swojej komnacie i odebrała sobie życie.

Oktawian następnie dokonał egzekucji syna Kleopatry, Cezariona, przyłączył Egipt do Imperium Rzymskiego i wykorzystał skarb Kleopatry, aby spłacić swoich weteranów. W 27 roku p.n.e. Oktawian przybrał tytuł Augusta. Jest uważany za pierwszego cesarza (choć faktycznie nim nie był; rządził Rzymem jako primus inter pares, czyli „pierwszy spośród równych”) i jednego z najlepszych rzymskich władców w całej jego historii.

Czytaj też:
Kleopatra VII. Ostatnia królowa Egiptu, kochanka Cezara i Antoniusza i jej samobójcza śmierć
Czytaj też:
70 tysięcy zabitych w kilka godzin, czyli rzeź pod Kannami
Czytaj też:
Życie prywatne Juliusza Cezara

Źródło: DoRzeczy.pl
 0
Czytaj także