Kultura i społeczeństwoOswajanie „Krwawej Luny”

Oswajanie „Krwawej Luny”

fot. Jacek Drygała/Kino Świat
fot. Jacek Drygała/Kino Świat
Dodano
TADEUSZ PŁUŻAŃSKI| Gdy umierała w 1975 r., była podobno głęboko wierzącą katoliczką. Podobno, bo nawrócenie „Krwawej Luny” nie jest wcale niczym pewnym. Nawet jej syn, żyjący do dziś muzykolog Michał Bristiger, wątpi w przemianę matki. I właśnie ten kontrowersyjny wątek stał się podstawą najnowszego filmu Ryszarda Bugajskiego

Oczywiście sam fakt spędzania czasu – pod koniec życia – w zakładzie dla niewidomych w podwarszawskich Laskach i, jak relacjonują świadkowie, bliskie relacje duchowe z tamtejszymi siostrami zakonnymi mogą sugerować, że przechodziła jakąś metamorfozę. Jest jednak w tych wszystkich spekulacjach sprawa najistotniejsza – jeśli rzeczywiście do jakiejś wewnętrznej zmiany doszło, byłby to raczej akt prywatny. Czy w związku z tym możemy mówić o nawróceniu stalinowskiej bestii? W moim przekonaniu do takiego nawrócenia doszłoby, a na pewno miałoby ono zupełnie inny wymiar, gdyby Brystigerowa publicznie zdecydowała się rozliczyć ze swoją przeszłością. Gdyby np. wystąpiła z jakimś listem czy, jeszcze lepiej, spotkała się ze swoimi ofiarami bądź ich bliskimi i przeprosiła za wyrządzoną krzywdę. Żadnego jednak aktu ekspiacji ze słowami: „Przepraszam i proszę o wybaczenie” w przypadku „Krwawej Luny” nie było. (...)

O zbrodniach Brystigerowej Bugajski mówi jakby niechętnie, wyrywkowo, półgębkiem. Ot, był taki tragiczny okres w jej życiu, ale przecież sama ma z tym największy problem.

W ten sposób kat staje się ofiarą. To kolejny obraz polskiego kina – również samego Bugajskiego – który ma oswoić czerwonego mordercę. (...)

Okładka tygodnika Do Rzeczy: 42/2016
Cały artykuł dostępny jest w 42/2016 wydaniu tygodnika „Do Rzeczy”
Zamów w prenumeracie lub w wersji elektronicznej:
/ mpu

Czytaj także

 0

Czytaj także