Kultura i społeczeństwoNasze biedne dzieci i ich świat

Nasze biedne dzieci i ich świat

„Atak paniki” Pawła Maślony to najciekawsza z gdyńskich propozycji
„Atak paniki” Pawła Maślony to najciekawsza z gdyńskich propozycji / Źródło: Materiały prasowe
Dodano
Nagle szok: nie najlepsza, topornawa „Reakcja łańcuchowa” Jakuba Pączka, budująca drastyczny mit pokolenia Czarnobyla, uświadamia mi, że to festiwal moich dzieci i że świat, o którym opowiadają, który z gniewem krytykują, wyszydzają, to świat stworzony przez moją generację.

No tak, rocznik 1986, żłopiących płyn Lugola, rocznik Czarnobyla to przecież rówieśnicy mojej najstarszej córy. Tych sygnałów, że opowiadany jest świat widziany oczyma moich dzieci, jest na festiwalu całe mnóstwo, nie trzeba koniecznie sięgać do biogramów reżyserów, by poczuć się nieswojo, wystarczy spojrzeć na obsadę. Magdalena Cielecka jako matka Jakuba Gierszała (w filmie „Najlepszy”) czy też Andrzej Chyra jako jego odnaleziony ojciec (w obrazie Urszuli Antoniak „Pomiędzy słowami”) dobitnie pokazują, że wchodzi nowe pokolenie i ci młodzi to już pokolenie moich dzieciaków. Lament nad nimi i światem, który postrzegają jako groźny, nieprzyjazny, wyzbyty mocnych punktów oparcia, światem, jaki im zafundowaliśmy, jest dominantą moich wrażeń z Gdyni. Tak, tu już nie ma mowy o korekcie spojrzenia, nie ma spierania się, że to nie tak, że inaczej należałoby opisać współczesność. Nie poradzisz nic: one tak widzą świat. Świat, jaki zafundowało im pokolenie JP2, świat, jaki dostali od ludzi Solidarności.

Okładka tygodnika Do Rzeczy: 40/2017
Cały artykuł dostępny jest w 40/2017 wydaniu tygodnika „Do Rzeczy”
Zamów w prenumeracie lub w wersji elektronicznej:
/ dcy
 0

Czytaj także