Watykan: Uznanie cnót heroicznych ks. Caffarela

Ten francuski duchowny, jedna z najwybitniejszych postaci Kościoła we Francji w XX wieku, promował małżeństwo jako drogę do świętości.

Powołanie do kapłaństwa

Henri Caffarel urodził się 30 lipca 1903 roku w Lyonie. Uczęszczał do szkoły średniej prowadzonej przez braci marystów, kończąc ją bakalaureatem z matematyki. Zapisał się na studia prawnicze, lecz ich odbywanie uniemożliwiła mu niedokrwistość mózgowa, z którą zmagał się do końca życia. Pomagał więc swemu ojcu w pracy w handlu. W wieku 20 lat przeczytał książkę „Vademecum proponowane duszom zakonnym” włoskiej wizytki s. Benigny Consolaty Ferrero i zaczął myśleć o podjęciu życia konsekrowanego. Dwa lata później, po odbyciu służby wojskowej, chciał wstąpić do klasztoru trapistów, ale jego kierownik duchowy odradził mu, obawiając się, że problemy zdrowotne nie pozwolą mu przestrzegać surowej reguły zakonnej i odbywać studiów. Caffarel nie mógł z powodów zdrowotnych pójść do seminarium duchownego, ale rektor seminarium przy Instytucie Katolickim w Paryżu prał. Jean Verdier przygotował go do kapłaństwa i zapisał jako wolnego słuchacza w Instytucie.

Święcenia kapłańskie Caffarel przyjął w 1930 roku, a od 1931 roku pracował w sekretariacie generalnym Chrześcijańskiej Młodzieży Robotniczej (JOC), a kilka lat później w Akcji Katolickiej, gdzie został sekretarzem generalnym Katolickiej Centrali Kina i Radia. Kierował również założonym w 1932 roku tygodnikiem „Choisir”, który informował i edukował w dziedzinie korzystania z filmu i radia. W 1936 roku zrezygnował ze wszystkich funkcji, aby poświęcić się głoszeniu rekolekcji i organizować spotkania dla młodzieży.

W 1939 roku zapoczątkował nową formę apostolatu – towarzyszenie parom małżeńskim. W pierwszym spotkaniu uczestniczyły zaledwie cztery małżeństwa. Pomimo trwającej II wojny światowej wzrastała liczba uczestników i spotykających się grup, zwanych ekipami. W ten sposób powstał ruch Équipes Notre-Dame. Jego oryginalnym rysem było traktowanie małżeństwa jako drogi do świętości. Promował modlitwę osobistą, wspólną modlitwę pary małżeńskiej, modlitwę par należących do ekipy, wzajemną pomoc w ramach ekipy, a także laikat jako napęd życia duchowego.

Kiedy wybuchła II wojna światowa, ks. Caffarel został zmobilizowany do wojska, przejmując także duchową opiekę nad towarzyszącymi mu żołnierzami. Wiosną 1940 roku, w czasie niemieckiej ofensywy, jego batalion został rozbity, a on sam przez miesiąc był uważany za zaginionego. Po klęsce Francji został tymczasowym proboszczem parafii św. Agaty w Paryżu, gdzie ostatecznie pozostał kolejno jako wikariusz i rezydent aż do 1979 roku. W 1943 roku został dodatkowo kapelanem liceum im. Octave’a Gréarda.

W 1945 roku na prośbę małżeństw z ekip, arcybiskup Paryża kard. Emmanuel Suhard zwolnił go z wszystkich obowiązków, aby mógł całkowicie poświęcić się towarzyszeniu małżeństwom i rodzinom.

W międzyczasie, 8 września 1943 roku w Lourdes wraz z siedmioma wdowami zapoczątkował wspólnotę kobiet w stanie wdowieństwa, w 1977 roku nazwaną Wspólnotą Matki Bożej Zmartwychwstania (Fraternità Notre Dame de la Résurrection). Liczba wdów wstępujących do wspólnoty szybko wzrastała i w oparciu o nie ks. Caffarel tworzył grupy duchowego wsparcia dla kobiet, które zostały wdowami.

Équipes Notre-Dame

W 1945 roku zaczął wydawać podejmujące tematykę życia małżeńskiego pismo „L’Anneau d’Or” (Złota Obrączka), którego wpływ sięgał daleko poza Équipes Notre-Dame. Ruch rozrastał się, więc w 1947 roku jego założyciel napisał i ogłosił jego statuty, poszerzone w 1977 roku. Od lat pięćdziesiątych ks. Caffarel wiele podróżował, odwiedzając ośrodki ekip powstające w Belgii, Egipcie, Hiszpanii, Kanadzie, Brazylii, Kolumbii, Polsce, USA itd. Ekipy stały się ruchem międzynarodowym.

Z pomocą ks. Pierre’a Joly’ego ks. Caffarel zaczął tworzyć ośrodki przygotowania do małżeństwa. Powstała też Wspólnota Józefa i Maryi, której celem była pomoc parom małżeńskim w pogłębianiu wezwania do świętości. W 1960 roku ks. Caffarel został konsultorem jednej z komisji przygotowujących obrady Soboru Watykańskiego II – ds. apostolstwa świeckich.

W 1966 roku w Troussures, 80 km od Paryża, zaczął organizować tygodnie modlitwy otwarte dla wszystkich: duchownych, świeckich, żonatych itd. Zainteresował się Odnową w Duchu Świętym, która w tym czasie pojawiła się we Francji. Wspierał jej upowszechnianie i czerpał z niej wielkie korzyści dla swej pracy wśród małżeństw. Był nie tylko kierownikiem duchowym wielu osób i par małżeńskich, ale także autorem licznych książek o modlitwie. Od 1957 roku wydawał „Cahiers sur l’oraison” (Zeszyty o modlitwie).

W 1973 roku przekazał kierowanie Équipes Notre-Dame parom małżeńskim, poświęcając się od tej pory przede wszystkim modlitwie. 11 września 1996 roku doznał zawału serca, po którym jego stan zdrowia się znacznie pogorszył, doprowadzając do śmierci 18 września. Jego pogrzeb odbył się już dzień później w Troussures. Ówczesny arcybiskup Paryża kard. Jean-Marie Lustiger nazwał go „proroczą postacią XX wieku”, podkreślając duchowe znaczenie jego dzieła.

Proces beatyfikacyjny ks. Caffarela rozpoczął się w 2006 roku.

Więcej na temat ruchu Équipes Notre-Dame można znaleźć na stronie internetowej https://ekipy.end.org.pl/.