Charles de Gaulle w Polsce. Wielkie święto Polaków i propaganda PRL

Charles de Gaulle w Polsce. Wielkie święto Polaków i propaganda PRL

Dodano: 
Charles de Gaulle w Polsce, 1967 rok
Charles de Gaulle w Polsce, 1967 rok / Źródło: „Polska” nr 12 (160), 1967, Eustachy Kossakowski/Anna Ptaszkowska
Charles de Gaulle przebywał w Polsce od 6 do 12 września 1967 roku. Była to dość długa wizyta, w czasie której francuski prezydent odwiedził kilka miast i spotykał się z Polakami. Wszędzie witały go tłumy. Komunistyczne władze bardzo skrzętnie dbały o to, aby cała wizyta przebiegła nienagannie.

Charles de Gaulle wylądował na warszawskim lotnisku 6 września 1967 roku. Towarzyszyła mu żona i niewielka francuska delegacja, w tym minister spraw zagranicznych i minister edukacji. Już na lotnisku de Gaulle’a witały tłumy ludzi. Wszyscy chcieli choć przez chwilę zobaczyć gościa z Zachodu, słynnego generała, niezłomnego obrońcę Francji z czasów II wojny światowej.

Choć w swoim kraju de Gaulle stopniowo stawał się coraz mniej popularny i niechętnie widziany w roli prezydenta, zwłaszcza przez młode pokolenie, w Polsce traktowany był wciąż jako bohater. Poza tym, Polacy, po ponad 20 latach ustroju komunistycznego, z radością przywitali w swoim kraju kogoś, kto nie był jedynie „jakimś” przywódcą komunistycznym. Radość z wizyty de Gaulle’a była autentycznie niewymuszona. Dla wielu Polaków było to naprawdę doniosłe wydarzenie – niektórzy mieli nadzieję, że jest to wyraz pewnego otwarcia rządu w Warszawie na Zachód. Inni traktowali prezydenta Francji bardziej jako „celebrytę” i kogoś, kogo trzeba zobaczyć na żywo.

Charles de Gaulle był w Polsce już wcześniej. W latach 1919-1921 jako członek francuskiej misji wojskowej walczył w trakcie Bitwy Warszawskiej. Po bitwie otrzymał Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari. Już w latach 20. i w czasie swego poprzedniego pobytu w Polsce, de Gaulle wypowiadał się na temat przynależności pewnych terytoriów do Polski, m.in. za „polski” uznawał Gdańsk, co w tamtym czasie nie było wcale takie oczywiste.

Władze komunistyczne liczyły, że w czasie wizyty w roku 1967 de Gaulle zajmie stanowisko w sprawie zachodniej granicy Polski na Odrze i Nysie Łużyckiej. Liczono, że poprze polskość Śląska i całych, tak zwanych, „ziem odzyskanych”.

Wizyta Charlesa de Gaulle'a w Polsce, 1967 rok

6 września de Gaulle zatrzymał się w pałacu w Wilanowie. W drodze z lotniska towarzyszyły mu tłumy mieszkańców Warszawy. Niektórzy mówili, że na trasie przejazdu de Gaulle’a pojawiło się nawet pół miliona osób. Wszędzie powiewały polskie i francuskie flagi oraz transparenty z napisami „Vive la France!”, czy bardziej swojskim „Witamy dostojnego gościa”.

W Warszawie de Gaulle udał się do Grobu Nieznanego Żołnierza, gdzie złożył kwiaty. Później zjadł obiad w prezydium Rady Ministrów (dziś Pałac Prezydencki) przy Krakowskim Przedmieściu. 7 września de Gaulle z małżonką spędzili wieczór w Teatrze Wielkim, oglądając fragmenty „Fausta” i „Strasznego Dworu”.

8 września prezydent Francji wyruszył na objazd po Polsce. Pojawił się w Krakowie, Katowicach, w kopalni soli w Wieliczce i w Muzeum Auschwitz. Na Śląsku mówił, że „Zabrze to najbardziej polskie z polskich miast”, co zostało jednoznacznie uznane za poparcie de Gaulle’a dla przynależności tych terenów do Polski.

Kolejnego dnia wieczorem prezydent de Gaulle wyruszył w podróż do Gdańska. Wylądował na niewielkim lotnisku w Pruszczu Gdańskim witany przez liczne delegacje partyjne i kolejne tłumy. Po oficjalnym powitaniu kolumna rządowych samochodów wyruszyła w stronę Gdańska i Hotelu Grand, gdzie de Gaulle miał się zatrzymać. Jak piszą Nataniel i Waldemar Borzestowscy na stronie gdansk.pl:

- Cały budynek został przeznaczony tylko i wyłącznie do dyspozycji gości z Francji. W holu na zmęczonego po całym dniu generała czekał kolejny garnitur oficjeli ustawionych w długi rządek. De Gaulle był tym tak rozkojarzony, że kiedy wspomniano o czekającej na niego windzie, wszedł do niewłaściwej – dla personelu – tak małej, że nie zmieścił się w niej towarzyszący mu premier Cyrankiewicz. Prezydent Francji zajął sławny, składający się z trzech pokoi apartament 226, w którym w październiku 1939 roku podpisano kapitulację polskiej załogi, walczącej na Półwyspie Helskim. To z pewnością, obok kasyna, najsłynniejsze pomieszczenie w legendarnym hotelu. Lista znanych postaci, które z jego okien spoglądały na Zatokę Gdańską jest imponująca. Gościł tu Adolf Hitler i Hermann Goering, po wojnie zaś Josip Broz Tito, Fidel Castro, szach Iranu Mohammad Reza Pahlawi oraz Władimir Putin. Mimo, że w apartamencie gościło tak wiele sławnych osobistości, potocznie wciąż nazywa się go „degolówką”, co zapewne świadczy o sympatii, jaką cieszy się generał i o tym, że wspomnienia jego wizyty wciąż są żywe. Ze względu na wysoki wzrost generała – 196 centymetrów – apartament wyposażono w o pół metra dłuższe od standardowego, wygodne i szerokie łoże (wykonane w Zakładzie Wytwórczym Mebli Artystycznych w Henrykowie). Wedle innej relacji, łóżko dla generała sprowadzono z Muzeum Narodowego w Warszawie.

Tłumy w czasie wizyty Charlesa de Gaulle'a, 1967 rok

Następnego dnia generał de Gaulle odwiedził Westerplatte, gdzie złożył kwiaty. Stamtąd – drogą morską na trałowcu – udał się do Gdyni. Po drodze witała go niemal cała polska flota, a ORP „Błyskawica” wystrzelił na powitanie 21 salw. De Gaulle był podobno głęboko poruszony tym pokazem. Prezydent Francji odwiedził także gdańskie Stare Miasto. W czasie wizyty w mieście wyraził chęć uczestnictwa we mszy świętej, co komunistyczne władze wprawiło w sporą konsternację. Odmowa nie wchodziła jednak w rachubę, więc udział we mszy naprędce dopisano do planu wizyty. Prezydent Francji z żoną wzięli udział w Eucharystii w katedrze oliwskiej. De Gaulle wspomniał wówczas także, że chciałby spotkać się z kardynałem Stefanem Wyszyńskim, lecz towarzyszący mu członkowie komunistycznego rządu odwiedli go od tego pomysłu.

11 września Charles de Gaulle ponownie przyjechał do Warszawy, gdzie wystąpił w polskim Sejmie i spotkał się z Władysławem Gomułką. Rozmowa z komunistycznym przywódcą chyba niespecjalnie się udała, gdyż de Gaulle nie chciał jej komentować. Być może miał nadzieję, że rząd w Warszawie będzie bardziej elastyczny i skłonny do samodzielności? Jeżeli tak, to rozmowa z Gomułką musiała pozbawiać go wszelkich złudzeń, co do tego, że Polska może chcieć oderwać się od Moskwy.

Następnego dnia francuski prezydent opuścił Polskę. Jego wizyta została zapamiętana na długo i była dla wielu Polaków ważnym i barwnym wydarzeniem. Władze PRL przez długi czas przedstawiały wizytę de Gaulle’a jako wielki sukces dyplomatyczny.

Czytaj też:
Bitwa Warszawska 1920. Reakcje w Europie. Wielu czekało na bolszewicki tryumf
Czytaj też:
Bitwa pod Tannenbergiem. Rosjanie w popłochu uciekali, a ich dowódca popełnił samobójstwo

Źródło: DoRzeczy.pl / gdansk.pl
 0
Czytaj także