POCZYTANKI Cykl „Kroniki Amberu” to dokonanie niezwykłe: Roger Zelazny łączy w nim Platona i Kiplinga, Chandlera i Szekspira, legendy arturiańskie z klimatem spiskowych thrillerów itd.
Długo przed tym, jak Andrzej Sapkowski pokazał światu swą pisarską bezczelność w żonglowaniu motywami pożyczonymi skąd tylko chciał, Zelazny zrobił to na o wiele większą skalę i w sposób głębszy. Choć „Kroniki Amberu” zdają się po prostu przygodową opowieścią pełną fantastycznych miejsc i postaci, to stanowią zarazem bardzo ciekawą propozycję filozoficzną. Zaryzykowałbym nawet stwierdzenie, że jest to najlepsza postmodernistyczna powieść przegapiona przez badaczy postmodernizmu dlatego, że skoro wygląda jak produkowana masowo fantastyka, to nie może być niczym więcej. Otóż jest.
W centrum uniwersum Zelaznego znajduje się Amber: królestwo, miasto i zarazem jedyny prawdziwy byt.
Recenzja została opublikowana w najnowszym wydaniu tygodnika Do Rzeczy .
© ℗
Materiał chroniony prawem autorskim.
Wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu tylko za zgodą wydawcy tygodnika Do Rzeczy.
Regulamin i warunki licencjonowania materiałów prasowych.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu tylko za zgodą wydawcy tygodnika Do Rzeczy.
Regulamin i warunki licencjonowania materiałów prasowych.