Parafrazując klasyka: widmo krąży po Wiertniczej. Widmo „prawicowych zmian”, rozumianych oczywiście przede wszystkim jako zmiany personalne. Gwiazdy stacji, te, które swą pozycję zawdzięczają obsługiwaniu emocji pomagdalenkowych „elit” III Rzeczypospolitej, chyba po raz pierwszy poczuły się zagrożone. Ludzi szeroko rozumianej prawicy, przez wiele lat na antenie tej stacji demonizowanej, znieważanej i ośmieszanej, perspektywa ta napełnia zrozumiałą ekscytacją, bliską uczuciu nazywanemu z niemiecka schadenfreude – radością z cudzych kłopotów, ale usprawiedliwioną postrzeganiem tych kłopotów jako akt wymierzenia „historycznej sprawiedliwości”. W końcu chodzi o telewizję, którą stworzyli kiedyś Mariusz Walter, pupilek kolejnych komunistycznych prezesów Radiokomitetu, polecany przez Jerzego Urbana gen. Czesławowi Kiszczakowi, oraz Jan Wejchert, któremu Partia i SB dały były przywilej prowadzenia na całym świecie rozmaitych biznesów jeszcze w latach 70.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu tylko za zgodą wydawcy tygodnika Do Rzeczy.
Regulamin i warunki licencjonowania materiałów prasowych.
