Niewiele jest terminów, które w świecie polityki zrobiły tak oszałamiającą karierę jak brexit. I nic dziwnego: Brytania plus exit, czyli wyjście, to mariaż językowy ze wszech miar udany. W jego wyniku zrodziło się określenie krótkie, zgrabne i czytelne, a w dodatku uniwersalne – czego dowodem liczne potomstwo: italexit, frexit, grexit, a także – rzecz jasna – polexit. Językowo na miejscu, choć politycznie w sferze spekulacji.
To nie wszystko. Remainers, czyli zwolennicy pozostania w Unii, w pamiętnym referendum w 2016 r. przegrali, dziś jednak chwytają wiatr w żagle, przemienieni w rejoiners, zwolenników powrotu. Sprawcą tego nadzwyczajnego odrodzenia jest nowy – ma za sobą zaledwie trzy miesiące rządów – premier Andy Burnham. Burnham początkowo ostrożnie badał teren, przy różnych okazjach rzucając luźne uwagi, zawsze wobec brexitu krytyczne. Rekonesans musiał wypaść zachęcająco. Pod koniec października w stacji telewizyjnej ITV, w programie „Good morning, Britain”, premier powiedział wreszcie coś, co odebrano jako deklarację nie wiążącą, lecz fundamentalną: „Chciałbym, by za mojego życia Wielka Brytania wróciła do Unii”. Burnham jak dotąd nie wytycza drogi powrotu. Mówi jedynie o resecie – ułożeniu stosunków z Unią na nowo. Jego intencje lepiej jednak oddawałby termin debrexit: odwrócenie brexitu.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu tylko za zgodą wydawcy tygodnika Do Rzeczy.
Regulamin i warunki licencjonowania materiałów prasowych.