Na przełomie stuleci, pomiędzy XX a XXI wiekiem, w Krakowie wprowadzono w życie pierwszy, pilotażowy i jedyny w Polsce program poprawy bezpieczeństwa w dużym mieście. Program nazywał się „Bezpieczny Kraków” i byłem jednym z jego pomysłodawców i inicjatorów. Program nie był pomysłem krakowskim.
Opierał się na idei „zera tolerancji” dla wykroczeń Rudolpha Giulianiego, niegdysiejszego burmistrza Nowego Jorku. Wtedy ściągaliśmy do Krakowa ludzi z nowojorskiej policji, między innymi Charlesa Campisiego i wielu innych, i oni prowadzili konferencje, instruktaże dla naszych policjantów i stróżów prawa. Program zyskał duży rozgłos, bowiem rzeczywiście przyczynił się do poprawy bezpieczeństwa miasta, ale został zaatakowany, oczywiście, w „Polityce”, w „Gazecie Wyborczej”, w TVN-ie, jako wręcz faszyzujący, ponieważ oparty był na bardzo stanowczych działaniach służb.