Wbrew publicznym wezwaniom Romana Giertycha i jego farmy trolli, od początku listopada prowadzących w mediach społecznościowych propagandowe przygotowanie ataku na Sąd Najwyższy, na razie to nie on stał się kolejnym celem prowadzonego przez Donalda Tuska „pełzającego zamachu stanu”, ale media. Oczywiście te niezależne od rządu i wielkich korporacji, z natury żywotnie zainteresowanych dobrymi stosunkami z władzą. Wydaje się, że to zmiana planów, o której internetowej orkiestry Giertycha po prostu nie powiadomiono. Tusk zdał sobie sprawę, że media dają mu niewystarczającą ochronę, by mógł swobodnie iść dalej zamierzoną drogą, i że musi z tym coś zrobić.
Rozprawa z ciemnogrodem
Wbrew powszechnie wyznawanemu stereotypowi Donald Tusk bynajmniej nie jest i nigdy nie był zręczniejszy w posługiwaniu się medialną, jak sam to kiedyś określił, wajchą, od innych polityków. To, że był w mediach przez wiele lat pokazywany w sposób zgoła hagiograficzny, nie wynikało z umiejętnego zarządzania swym wizerunkiem ani przypisywanej mu PR-owskiej sprawności. Wynikało ze spontanicznego entuzjazmu dominującej w wielkich stacjach i redakcjach państwowych i korporacyjnych liberalnej lewicy dla „naszego” przywódcy, który – jak wierzyło to środowisko – rozprawi się ostatecznie z „polskim ciemnogrodem” i wypędzi go do krucht, na wiochę, gdzie ciemnogrodzianie „wymrą jak dinozaury”. Gwiazdy TVN, „przedpisowskiej” TVP czy Springera wiedziały oczywiście, z której strony chleb jest posmarowany, ale zarówno rentę czerpaną ze wspierania władzy, jak i sam fakt, że trzeba ją wspierać, bo jest nasza, „demokratyczna” i „europejska”, traktowały jako coś oczywistego i nie trzeba im było tego specjalnie nakazywać.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu tylko za zgodą wydawcy tygodnika Do Rzeczy.
Regulamin i warunki licencjonowania materiałów prasowych.

