Donald Tusk jedzie Carlem Schmittem – można przeczytać w metapolitycznych analizach bałaganu, jaki panuje dzisiaj w Polsce w związku z przejęciem budynku Trybunału Konstytucyjnego przez osoby uznające się za sędziów TK. To odwołanie do niemieckiego politologa (1888–1985), w początkowym okresie III Rzeszy prominentnego członka nazistowskiej elity akademickiej oraz członka NSDAP, potem będącego w niełasce, a po drugiej wojnie światowej dumnego naukowego samotnika. Schmitt jest dzisiaj uznawany za jednego z najwybitniejszych myślicieli XX w., aczkolwiek jego najważniejsze tezy budzą dyskomfort nie tylko u idealistów, lecz także u konserwatystów uznających, że państwo powinno opierać się na wartościach, a władza – na solidnym fundamencie legitymacji, mającym swój początek poza nią samą. Schmitt natomiast – mówiąc w dużym uproszczeniu – poszukiwał uzasadnienia w samej sile, jaką dysponuje władza, szczególnie w momentach kryzysu państwa.
Nie wiadomo, na ile pilnym czytelnikiem dzieł Schmitta był lub jest premier Tusk, ale faktycznie w jego ostatnich poczynaniach można odnaleźć echa schmittowskiego podejścia: to, co robimy w Trybunale Konstytucyjnym, jest legalne, bo jest nam potrzebne, a to my mamy władzę. To wystarczy, nie trzeba szukać żadnych innych uzasadnień.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu tylko za zgodą wydawcy tygodnika Do Rzeczy.
Regulamin i warunki licencjonowania materiałów prasowych.
