Współczesne kino w poszukiwaniu moralnych znaków czasu

Współczesne kino w poszukiwaniu moralnych znaków czasu

Dodano: 
Sala kinowa. Zdj. ilustracyjne
Sala kinowa. Zdj. ilustracyjne Źródło: Unsplash
Na weneckiej wyspie Lido dominowały poważne fabuły i dokumenty o mocnym wydźwięku moralnym, mówiące o konsekwencjach osobistych wyborów człowieka na wojnie, niekontrolowanego rozwoju technologicznego, diametralnych różnic międzyklasowych, mocarstwowych ambicji bez względu na koszty

Wydawać by się mogło, że filmowa kultura jest całkowicie pochłonięta samozadowoleniem zysku. Gdy się patrzy na zalew głupawych opowiastek o superbohaterach lub promocji „dolce vita” bez zobowiązań zalewających kina i filmowe streamingi, można odnieść wrażenie, że nic innego się już nie produkuje.

Jednak tegoroczny festiwal filmowy w Cannes i La Biennale di Venezia temu przeczą. Coś się zmienia w europejskiej kulturze filmowej. Rok 2026 staje się zaiste powrotem do kina moralnych poszukiwań. Nie sposób nie dostrzec ponownego pochylenia się na tych najważniejszych festiwalach filmowych w Europie nad kinem moralnym, które zostawili nam i światu Krzysztof Piesiewicz i Krzysztof Kieślowski. Zarówno w Cannes, jak i w Wenecji były pokazane filmy inspirowane „Dekalogiem” naszych twórców. W Cannes w postaci „Historii równoległych” Asghara Farhadiego, a w Wenecji w postaci „Possible Love” w reżyserii Lee Chang-donga. I wszędzie tematy „Dekalogu” zmuszały współczesnego festiwalowego widza do myślenia. A on wyczekiwał tego myślenia.

Artykuł został opublikowany w najnowszym wydaniu tygodnika Do Rzeczy.
Autor: Arkadiusz Siwko
Czytaj także