Republika Federalna Niemiec nie żałowała sił i środków dla uczczenia 500. rocznicy wojny chłopskiej z lat 1524–1526. Na realizację cyklu pięciu wystaw landowych „Gerechtigkeyt 1525” („Sprawiedliwość 1525”) rząd federalny oraz kraj związkowy Saksonia-Anhalt przeznaczyły ok. 7,1 mln euro.
Czołowej postaci tego zrywu, ideologowi ówczesnej rewolucji Tomaszowi Müntzerowi, poświęcono specjalną ekspozycję w Luthers Sterbehaus, czyli w Muzeum Domu Śmierci Marcina Lutra w Eisleben.
To swoisty symbol dość instrumentalnych prób pogodzenia pamięci o dwóch teologach reformacji, których drogi rozeszły się bardzo szeroko. Za życia obaj religijni przywódcy szczerze się nienawidzili. Pod koniec życia Marcin Luter wyklinał Müntzera jako niebezpiecznego awanturnika, a ten z kolei przedstawiał twórcę reformacji jako wygodnickiego sługusa potężnych książąt. To, że muzeum poświęcone Lutrowi przygotowało wystawę o jego płomiennym adwersarzu, pokazuje ciekawe zjawisko.
Jak bardzo żywa jest tradycja ludowego buntu. I jak mozolnie dzisiejsze Niemcy próbują załagodzić ten spór sprzed pięciu stuleci według zasady filozofa Johanna Gottlieba Fichtego „teza – antyteza – synteza”. I wreszcie jak usilnie dla obu tych postaci próbuje się znaleźć jakieś komplementarne miejsca w niemieckiej historii. Dla polskiego widza to bardzo ciekawe zjawisko.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu tylko za zgodą wydawcy tygodnika Do Rzeczy.
Regulamin i warunki licencjonowania materiałów prasowych.
