Przyjęta przez Sejm ustawa ograniczająca zarobki lekarzy (tzw. lex Kacprzyk) ma bardzo znikome szanse na ograniczenie patologii w wynagradzaniu pracy personelu medycznego, ponieważ całkowicie ignoruje aktywność lekarzy w placówkach prywatnych.
Zgodnie z zapowiedziami rządząca koalicja przyjęła ustawę, która czeka obecnie na podpis prezydenta. Do jej najważniejszych założeń należy m.in. wprowadzenie maksymalnej stawki godzinowej wynoszącej 240 zł brutto za godzinę, co przy maksymalnym dopuszczalnym wymiarze pracy (określonym jako równowartość dwóch etatów) przekłada się na maksymalne zarobki ok. 76,9 tys. zł miesięcznie i 923 tys. zł rocznie.
Pod tym względem proponowana ustawa osiągnęła swój najważniejszy cel w postaci ustanowienia limitu wynagrodzeń w wysokości 1 mln zł rocznie. Nikt odtąd nie będzie mógł się już przyczepić do tego, że tak wielu lekarzy otrzymuje rocznie z państwowego systemu pobory na poziomie przekraczającym symboliczną „bańkę”. Po wybuchu afery Szpitala Południowego premier Donald Tusk zapowiedział wyjaśnienie sprawy „do spodu”, co oczywiście nie nastąpiło (i nie nastąpi), ale za sprawą ustawy ograniczającej zarobki lekarzy wymusił na środowisku lekarskim przynajmniej pewne samoograniczenia.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu tylko za zgodą wydawcy tygodnika Do Rzeczy.
Regulamin i warunki licencjonowania materiałów prasowych.
