A mimo to wciąż lubię sięgać po teksty z ową "klasą" w tytule. Szczególnie w mediach szpringera, które ostatnimi czasy wyspecjalizowały się w lamentach nad jej ubożeniem, czy już wręcz upadkiem. Przejmująco, zgoła, jak to mówią orkowie, "duszoszczypatielnie", rwie się tam szaty nad losem pana Pawła, któremu "trzy lata temu wydawało się, że może wszystko", a teraz się okazuje, że nic nie może, bo nie ma kasy. Pana Piotra, który przywykł do parmezanu, a teraz musi jeść zwykły ser z dyskontu. Pani Ani, która musiała z większego mieszkania w centrum przenieść się do mniejszego na obrzeżach, i dojeżdżać stamtąd do korpo tramwajem, bo nie stać jej nawet na ubery, co mówić o bezpiecznych taksówkach.
Tak kończy się – "nie z hukiem, a ze skowytem", jak to ujął klasyk – świat, który Tomasz Lis w czasach swej prosperity (bo on też się kończy) nazwał "fajną Polską". Pamiętam jeszcze te publikowane przez niego kowery. Pan Paweł opowiadał, że jak tak przed pracą wychodzi z siłowni, wykąpany, wypsikany drogą perfumą i dostatnio odziany, pakując rzeczy w markowej torbie do bagażnika lizingowanej limuzyny, a wokół widzi takich samych fajnych i nadzianych ludzi jak on, jak chłonie tę aurę sukcesu i lepszości, to coś mu aż w sercu… Tak było, proszę zajrzeć do starych numerów "Wprost" i "Newsweeka".
Dalsze rozpowszechnianie artykułu tylko za zgodą wydawcy tygodnika Do Rzeczy.
Regulamin i warunki licencjonowania materiałów prasowych.
