Bohaterka pochodziła z miasteczka Końskowola (w epoce Oświecenie proboszczami byli tam Grzegorz Piramowicz, ceniony pedagog, współtwórca Komisji Edukacji Narodowej oraz Franciszek Zabłocki, komediopisarz („Fircyk w zalotach”). Przyszła na świat w ubogiej rodzinie żydowskiej, matka osierociła ją w wieku wczesnodziecięcym. Jako nastolatka zaraziła się ideą bolszewicką. Już w wieku lat 18 trafiła do celi za przynależność do Komunistycznej Partii Polski. Po odsiadce wyjechała do Francji, śladami swej siostry, Mindli, również aktywistki komunistycznej. Ich brat – podobnej proweniencji ideologicznej – wybrał Związek Sowiecki, początkowo został uhonorowany, zaś po kilku latach rozstrzelany – z oskarżenia od szpiegostwo.
W drodze do Francji Gina Diament zaniemogła. Kurowała się w Brukseli poznała miejscowego lewicowca, Jeana Pirotte’a. Znajomość zwieńczyło krótkotrwałe małżeństwo, przy zawarciu którego panna młoda zmieniła nie tylko nazwisko, lecz też imię. Przeistoczywszy się w Julię Pirotte połknęła bakcyla fotografii, odbyła stosowną edukację, po czym podjęła działalność prasową. 1 września 1939 zastał ją na Litwie, dokąd wyjechała celem relacji fotoreporterskich.
Po zajęciu przez Niemców Paryża zbiegła razem z siostrę na terytorium Vichy. Niebawem obydwie zaangażowały się konspirację. Przemycały broszury podziemne, dokumenty, a nawet broń. Mindlę aresztowało Gestapo. Stracono ją (gilotyna) w więzieniu w Breslau.
Julia po wojnie wróciła do Polski. Otrzymała etat fotoreporterki w redakcji tygodnika „Żołnierz Polski”, dla którego m.in. wykonała dokumentację zdjęciową skutków pogromu kieleckiego. Negatywy trzech filmów skonfiskował Urząd Bezpieczeństwa. Portretowała uczestników propagandowej hucpy zorganizowanej we Wrocławiu, znanej pod nazwą Światowy Kongres Intelektualistów w Obronie Pokoju, uwieczniała w kadrze socrealistycznego ducha odbudowy Warszawy oraz Światowy Festiwal Młodzieży i Studentów, który ubarwił stolicę Polski latem roku 1955.