• Wojciech GolonkaAutor:Wojciech Golonka

Sekret papieski

Dodano: 
Skrzyżowane klucze
Skrzyżowane klucze Źródło: Pixabay
Przedsoborowe prawo Kościoła, przy zachowaniu totalnej dyskrecji, nie było systemem do tuszowania, ale do wymierzania bezwzględnej sprawiedliwości. I jeśli coś zawodziło – to biskupi, którzy nie egzekwowali tego, co prawo im nakazywało.

W dyskusji o „tuszowaniu” przestępstw pedofilii duchownych przez członków hierarchii kościelnej umyka zazwyczaj wątek systemowej dyskrecji wprowadzonej przez Stolicę Apostolską w 1886 r., zwanej sekretem papieskim; a jeśli już się on pojawia, to towarzyszy mu raczej niezrozumienie, jeśli nie wręcz karykatura właściwej jurysdykcji i procedur Kościoła. Ponadto sama ewolucja papieskiego prawodawstwa od 2001 r., z bardzo widzialnym zwrotem za pontyfikatu Franciszka ku władzy świeckiej, sugeruje niedociągnięcia biskupich trybunałów w egzekwowaniu sprawiedliwości. Innymi słowy – analiza zmian prawnych względem przedsoborowej legislacji, niesłusznie zwana instrukcją kard. Ottavianiego, wskazuje głównie na problem niewystarczającego wymierzania sprawiedliwości, a nie wadliwość samej reguły maksymalnej dyskrecji. Jeśli ta ostatnia została przez Franciszka w 2019 r. w praktyce uchylona, to właśnie z powodu potrzeby przeniesienia ciężaru wymierzania sprawiedliwości na władze cywilne.

Zarówno techniczność prawa kanonicznego, jak i pewna zawiłość założeń natury wręcz dogmatycznej kolidują z charakterem polityczno-społecznej publicystyki, nie mówiąc już o możliwości popełnienia błędów i zbytnich uproszczeń przez samego

Artykuł został opublikowany w 15/2023 wydaniu tygodnika Do Rzeczy.

Czytaj także