Ja naprawdę rozumiem, że Owsiakowi, synowi milicjanta, pułkownika i komendanta w Komendzie Głównej Milicji Obywatelskiej, można się było jakiś czas temu dać nabrać. Ale teraz to już tak trochę nie wypada.
Przecież ja również dałem się nabrać. To znaczy nie na jako rzekome uosobienie buntu. Pamiętałem go jako "gwiazdę" reżimowej peerelowskiej Rozgłośni Harcerskiej. A potem kiedy już w latach dziewięćdziesiątych cała prawdziwa scena alternatywna z Owsiaka się śmiała. Jak zespoły punkowe, które poszły „do Owsiaka” uznawane były za zdrajców. Jak podczas jednego z festiwali w Jarocinie, Jarocin krzyczał Owsiakowi prosto w okulary „Ja-ro-cin sprze-da-li”. I wreszcie, jak III RP strugała z Owsiaka symbol buntu, którym nigdy nie był. W tym sensie, to co robił Owsiak, zawsze mnie jakoś brzydziło.
Źródło: DoRzeczy.pl