Manuel Brug zrecenzował niemiecką premierę filmu o najsławniejszym polskim kompozytorze. Co ciekawe, najważniejszą dla niego kwestią jest fakt, że Polacy nie potrafią zaakceptować "prawdy" na temat Chopina.
"Tego jednak film nie pokazuje i nie ma odwagi pokazać, choć czasy powinny już do tego dojrzeć: Chopin, którego imię nosi warszawskie lotnisko i który jest często pierwszą osobą, z którą symbolicznie spotykamy się po przybyciu do Polski, kochał mężczyzn – bez wzajemnego spełnienia, tęsknie i niespełnioną miłością" – napisał.
Zdaniem Burga, dowodem na homoseksualizm Chopina mają być jego listy. Przywołuje tezy zawarte w książce "Mężczyźni Chopina" autorstwa szwajcarskiego dziennikarza i krytyka muzycznego Moritza Webera, który twierdzi, że relacje z mężczyznami odcisnęły wyraźne piętno na twórczości polskiego kompozytora. Burg ubolewa, że w "ultrakatolickiej Polsce” takie rewelacje nie budzą zachwytu.
"Michał Kwieciński miał okazję uwzględnić ten wątek, choćby jako emocjonalną możliwość, w swoim chaotycznym, przewidywalnym i przez to nużącym filmie biograficznym. Zmarnował ją z hukiem" – podsumowuje krytyk.
Niemcy niszczą pomnik Chopina
Pomnik Fryderyka Chopina z Łazienek był pierwszym monumentem zniszczonym przez Niemców na terenie Warszawy. Do jego wysadzenia doszło 31 maja 1940 roku. Niemcy postanowili zniszczyć nie tylko sam pomnik. Porąbali na kawałki także jego drewniany model, wyrzeźbiony w skali 1:2 z drewna lipowego, ze złoceniem na liściach wierzby, który Wacław Szymanowski podarował Muzeum Wielkopolskiemu. W Łazienkach po pomniku Chopina pozostał tylko cokół. Brąz, z którego odlano monument, Niemcy przeznaczyli natomiast na potrzeby zbrojeniowe III Rzeszy.
Decyzję o odbudowie pomnika Chopina podjęto tuż po zakończeniu II wojny światowej. W piwnicy domu Wacława Szymanowskiego odnaleziono nieduży model pomnika Chopina, na podstawie którego (oraz zachowanych fotografii) podjęto pracę nad wykonaniem nowego monumentu. Zrekonstruowany pomnik Fryderyka Chopina odsłonięto 11 maja 1958 roku.
Czytaj też:
"Chopin, Chopin!", czyli o tym, czego nie dowiemy się z filmu Kwiecińskiego