Emmanuel Macron ćwiczy lapidarność stylu
  • Wojciech GolonkaAutor:Wojciech Golonka

Emmanuel Macron ćwiczy lapidarność stylu

Dodano: 7
Prezydent Francji Emmanuel Macron
Prezydent Francji Emmanuel Macron / Źródło: PAP / Stephanie Lecocq/ POOL
W porę, nie w porę | Piosenka Jacka Kaczmarskiego „Lekcja historii klasycznej”, za każdym razem, gdy ją słyszę, budzi we mnie sprzeczne doznania.

Skoczna melodia, dobrze skorelowana z początkiem cytowanej „Wojny galijskiej” Juliusza Cezara, skłania do naturalnej sympatii i podziwu dla wielkiego Rzymianina, a następnie w całej tej atmosferze erupcji glorii wymieniane są okropieństwa wojny, za które Cezar ponosi odpowiedzialność, a na które jest zupełnie obojętny, skupiając się na „ćwiczeniu lapidarności stylu”.

Mniejsza z tym, czy kontrast wywołany przez Kaczmarskiego jest nadinterpretacją historyczną, ale z pewnością był to zamierzony ze strony pieśniarza efekt, który możemy odczytać jako swoiste muzykalne reductio ad absurdum zjawiska propagandy władzy. Władza, również ta, która pisze historię, potrafi wszystko przedstawić pod postacią sukcesu i tryumfu, podczas gdy rzeczywistość bywa posępna, jeśli nie makabryczna. Muszę przyznać, że podobnego odczucia dysonansu doznałem oglądając niedawno Emmanuela Macrona imprezującego z kolegami w Pałacu Elizejskim, podczas gdy orkiestra grała całemu towarzystwu bardzo popularną we Francji adaptację „I will survive” Glorii Gaynor. Utwór ten przerobiono na hymn dla „les bleus”, francuskiej drużyny narodowej, na mistrzostwa świata w piłce nożnej w 1998 r., które zresztą Francja wygrała. Stąd „I will surive” stała się melodią zwycięstwa.

Źródło: DoRzeczy.pl
 7
Czytaj także