O dziwo, chociaż może właśnie nie ma się specjalnie czemu dziwić, nie spotkało się ono do tej pory z reakcją. Nie pojawiła się żadna odpowiedź ani oficjalna ze strony Rzymu, ani nieoficjalna w postaci polemik. A przecież treść tego oświadczenia ma znaczenie co się zowie przełomowe. Najkrócej mówiąc, biskup Schneider odrzucił w nim stanowisko Dykasterii Nauki Wiary. Wyraźnie napisał, że „Bractwo Kapłańskie św. Piusa X wyświadcza Kościołowi wielką przysługę”. Hierarcha z Astany uznał, że dokonując konsekracji Bractwo działało niczym święty Atanazy w IV wieku, a więc że posunęło się do formalnego nieposłuszeństwa papieżowi w obronie integralnej wiary katolickiej, z czego można wyciągnąć wniosek, że nałożone na nie przez Watykan kary są niesprawiedliwe i nieskuteczne.
Z kilku powodów jest to głos ważny. Po pierwsze dlatego, że biskup Schneider, mimo iż formalnie jest jedynie biskupem pomocniczym diecezji w Astanie w Kazachstanie, a więc oględnie mówiąc nie jest to specjalnie eksponowane stanowisko, od lat jest swego rodzaju rzecznikiem konserwatywnej, tradycjonalistycznej postawy w całym Kościele katolickim. Zawdzięcza to wywiadom, książkom, konferencjom, interwencjom, komentarzom, w których to konsekwentnie krytykuje modernizm, przestrzega przed liberalizmem i nie waha się wchodzić, chociaż zawsze zachowując szacunek i spokojny, wyważony ton, w spory również z Rzymem. To właśnie biskup Schneider zwrócił Franciszkowi uwagę na niebezpieczeństwo formuły o „Mądrości Bożej, która chce różnorodności religii”, pod którą to papież podpisał się w dokumencie z Abu Zabi.
