Clermont-Ferrand. To właśnie w tym mieście w środkowej Francji w 1889 r. André i Édouard Michelin założyli znaną obecnie na całym świecie fabrykę opon. Wówczas w całej Francji jeździło mniej niż 3 tys. automobili.
W czasach bez smartfonów, nawigacji i opinii na portalach i w mediach społecznościowych bracia Michelin postanowili pomóc kierowcom w komfortowym podróżowaniu na dalsze dystanse (co miało oczywiście jasny cel: zwiększyć sprzedaż samochodów, a co za tym idzie – i sprzedaż opon). Stworzyli zatem mały czerwony przewodnik, który wypełniony był praktycznymi wskazówkami dla podróżnych, takimi jak mapy, informacje o tym, jak zmienić oponę i gdzie można zatankować, i przez dwie dekady wydawali go za darmo. W 1920 r. światło dzienne ujrzała płatna wersja Przewodnika Michelin, który pierwszy raz zawierał również spis paryskich hoteli, a także listę restauracji podzielonych na konkretne kategorie. Sześć lat później tajemniczy zespół inspektorów – anonimowo odwiedzający i recenzujący kolejne restauracje – zaczął nagradzać te najlepsze gwiazdką Michelin. W 1931 r. wprowadzono zaś podział na lokale jedno-, dwu- i trzygwiazdkowe.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu tylko za zgodą wydawcy tygodnika Do Rzeczy.
Regulamin i warunki licencjonowania materiałów prasowych.