Z miany w polskiej religijności następują od wielu dekad. Zwykle dociera do nas dość ponury obraz wyłaniający się ze statystyk. Od lat spada odsetek ludzi, którzy deklarują się jako wierzący. Powoli, ale nieubłaganie zmniejsza się liczba Polaków chodzących na niedzielną Mszę Świętą, chrzczących swoje dzieci, biorących kościelny ślub. Szerzą się rozwody, traktowane nawet w nominalnie katolickich rodzinach jako coś normalnego. Kryzys wiary i niska dzietność prowadzą nieubłaganie do braku powołań kapłańskich, co z kolei prowadzi do pustoszenia parafii i spadku zdolności do prowadzenia żywotnego duszpasterstwa. Obserwatorzy mówią o sekularyzacji, która w dużym stopniu przypomina procesy, przez które przeszły inne kraje zachodnie, dłużej niż Polska otwarte na destrukcyjny wpływ ideologii liberalnych. Przez pewien czas wydawało się, że jeżeli nawet liczba wierzących i praktykujących będzie się kurczyć również nad Wisłą, to Kościół katolicki pozostanie u nas przestrzenią zachowywania tradycji. Wskazywano na dziedzictwo wielkich świętych i błogosławionych XX w., ze szczególnym uwzględnieniem Faustyny Kowalskiej, Maksymiliana Kolbego, Stefana Wyszyńskiego, Jerzego Popiełuszki i Karola Wojtyły.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu tylko za zgodą wydawcy tygodnika Do Rzeczy.
Regulamin i warunki licencjonowania materiałów prasowych.