Ten Prusom gardłuje, ten Wiednia partyzant,
ów ruskiej się chwyta sukienki.
A troską każdego szczęśliwa ojczyzna –
stąd modły, przekleństwa i jęki.
Tak w piosence „Elekcja” z 1993 r. podsumowywał I Rzeczpospolitą Jacek Kaczmarski. Jak jednak wiadomo, przedwcześnie zmarły bard pod figurą Rzeczypospolitej Obojga Narodów maskował na ogół Polskę współczesną, jaką widział wokół siebie. Była w tym i taka myśl, że pewne rzeczy się nie zmieniają i tak jak pogrążały republikę szlachecką, tak mogą pogrążać kraj po odzyskaniu pełni suwerenności, po 1989 r.
Jakiś czas temu, a było to już kilka tygodni po rozpoczęciu wojny USA i Izraela z Iranem, zdarzyło mi się prowadzić na kanale Super Ring rozmowę z jednym z posłów PiS. Pytałem go, czy rozpoczynając uderzenie na Iran, Donald Trump nie zagroził jednak naszemu bezpieczeństwu. Raz, że cały światowy układ dostał w ten sposób potężny cios i tak już rozchwiana równowaga zachwiała się jeszcze bardziej. Dwa, że wiążąca się z tym podwyżka cen ropy stanowi obciążenie dla całego prawie Zachodu, także dla Polski. Pieniądze, które musimy wydać na droższe ropę i gaz moglibyśmy zamiast tego wydać na zbrojenia. A przecież i tak mamy fatalną sytuację budżetową. Po trzecie – Stany Zjednoczone nadwyrężają potężnie własne zasoby oraz siły w konflikcie bez wyraźnego celu i zakończenia, przez co coraz mniej uwagi mogą poświęcić naszej części świata, a więc stają się coraz mniej pewnym sojusznikiem. W ten sposób sprzyjają również narracji centralistów unijnych, którzy argumentują, że Unia Europejska musi się jednoczyć, rezygnując z weta, aby być w stanie zastąpić w kwestiach bezpieczeństwa USA.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu tylko za zgodą wydawcy tygodnika Do Rzeczy.
Regulamin i warunki licencjonowania materiałów prasowych.